In mijn blog ‘Prematuriteit, Autonome zenuwstelsel en ons stresssysteem’ heb ik in grote lijnen de werking van ons stresssysteem
uitgelegd.
Goed te weten dat ons parasympatische zenuwstelsel
(meer precies de ventrale vagus, de hart-hoofd verbinding) de 'fabrieksinstelling' van ons lijf is.
Wanneer je een moeilijke start hebt gehad is déze fabrieksinstelling ontregeld, het sympathische zenuwstelsel is dan actiever, je overlevingsstand staat AAN.
Als baby ben je nog niet in staat om zelf je eigen emoties te reguleren.
Je bent hierbij 100 % afhankelijk van anderen. (Co-regulatie)
Wist je trouwens dat ook volwassenen Co-regulatie nodig hebben (10%)?
Je hoeft dus ook als volwassen leeftijd niet alles zelf en alleen te doen 😊.
In de eerste 7 jaar van je leven gaat de ontwikkeling ontzettend snel en doe je ontzettend veel nieuwe ervaringen op. Al deze nieuwe ervaringen kosten energie en leveren stress op.
Een beetje stress is helemaal oké, maar belangrijk dus ook om zo nu en dan ‘af te koppelen’, tot rust te komen, de opgedane ervaringen te verwerken.
Door middel van Co-regulatie
kom je dan als het ware terug in de zogenoemde ‘Window of Tolerance’, waarin iemand stress goed aan kan.
Zolang de stress binnen dit raam blijft, is er niets aan de hand en functioneert iemand goed. Loopt de stress te hoog op of duurt het te lang, dan schiet de stress buiten het raam.
Er zijn drie emotieregulatiesystemen:
- Het gevaarsysteem
is gericht op zelfbescherming en wordt actief bij dreiging. Emoties als angst, agressie, en afkeer helpen om te vlechten, vluchten of te verstijven.
- Het jaagsysteem
is gericht op positieve emoties en beloningen die worden begeerd, zoals voedsel, seks, bezit en status. Het gedrag is gericht op presteren en consumeren.
- Het zorgsysteem
is gericht op positieve emoties en veiligheid. (Co-regulatie) Het gedrag is gericht op zorgzaamheid, vriendelijkheid en geborgenheid.